عشرهٔ مبشره
پیامبر ﷺ در یک حدیث ده مرد را نام برد که اهل بهشتاند: «ابوبکر در بهشت است، عمر در بهشت است، عثمان در بهشت است، علی در بهشت است، طلحه در بهشت است، زبیر در بهشت است، عبدالرحمن بن عوف در بهشت است، سعد [بن ابیوقاص] در بهشت است، سعید [بن زید] در بهشت است، و ابوعبیده بن جراح در بهشت است» (ترمذی ۳۷۴۷، از عبدالرحمن بن عوف؛ سعید بن زید نیز آن را روایت کرده است، ترمذی ۳۷۴۸ و ابوداوود ۴۶۴۹–۴۶۵۰).
خلفای راشدین
پس از پیامبر ﷺ، چهار تن از نزدیکترین صحابهاش رهبری امت را بر عهده داشتند، و مدتی کوتاه نیز نوهاش حسن، که در سال ۴۱ ه.ق خلافت را به معاویه واگذاشت تا جنگ پایان یابد. پیامبر ﷺ فرموده بود: «خلافت در امت من سی سال است، سپس پس از آن پادشاهی خواهد بود» (ترمذی ۲۲۲۶؛ در ابوداوود ۴۶۴۶–۴۶۴۷ «خلافت نبوت» آمده است).
خلفای پس از آنان
از معاویه در سال ۴۱ ه.ق تا عبدالمجید دوم در سال ۱۹۲۴ م، این عنوان در چهار خاندان دست به دست شد: امویان دمشق، عباسیان بغداد، عباسیان قاهره در سایهٔ ممالیک، و عثمانیان. جز معاویه و عبدالله بن زبیر، خلفای بعدی صحابی نبودند: نشانِ روی هر نام میگوید که او صحابی بود، تابعیای که صحابه را دیده بود، یا بعدها میزیست.
اهل بدر
مسلمانانی که در رمضان سال ۲ ه.ق (مارس ۶۲۴ م) در بدر حاضر بودند از برترین صحابهاند: پیامبر ﷺ آنان را «از برترین مسلمانان» شمرد (بخاری ۳۹۹۲)، و فرمود که الله بر آنان نظر افکند و فرمود: «هرچه میخواهید بکنید، که من شما را آمرزیدهام» (بخاری ۳۰۰۷). ابناسحاق آنان را به ترتیب قبیله برمیشمارد: مهاجرانِ قریش، سپس اوس و خزرجِ مدینه. چهارده تن از آنان در این غزوه به شهادت رسیدند؛ اینجا نشان داده شدهاند. چند تنی که به جای دیگری فرستاده شده بودند سهم گرفتند و از آنان شمرده میشوند.
صحابه به تفکیک گروه
صحابی کسی است که پیامبر ﷺ را در حال ایمان دیده و مسلمان از دنیا رفته باشد. شمار آنان به دهها هزار تن میرسید؛ اینان کسانیاند که تاریخ بیش از همه به یاد دارد. گروهی را برگزینید، یا در بالا نامی را جستوجو کنید.