قاریان قرآن
قرآن از راه تلاوت، از استاد به شاگرد، با سندهای پیوسته منتقل شد. ابن‌مجاهد (درگذشتهٔ ۳۲۴ ه.ق) هفت قرائت را تثبیت کرد که در سند و عربیتشان تردیدی نبود؛ بعدها سه قرائت دیگر نیز همراه آن‌ها شمرده شد و شمارشان به ده رسید. هر قاری از طریق دو راوی شناخته می‌شود: بیشتر جهان اسلام امروز به روایت حفص از عاصم می‌خواند، و شمال و غرب آفریقا به روایت ورش و قالون از نافع.
راویان بزرگ
صحابه‌ای که بیشترِ احادیث از طریق آنان به ما رسیده است، همراه با شمار روایاتی که عالمان برای هر یک برمی‌شمارند (این شمارها از بقی بن مخلد است، به نقل ابن‌حزم و ذهبی، و مکررات را نیز در بر می‌گیرند).
تابعین
تابعین صحابه را دیدند و دانش آنان را به نسل بعد رساندند: فقهای هفتگانهٔ مدینه، شاگردان ابن‌عباس در مکه، شاگردان ابن‌مسعود در کوفه، و شاگردان انس و ابوموسی در بصره.
امامان چهارگانه
ابوحنیفه، مالک، شافعی و احمد بن حنبل، که جهان اهل سنت تا امروز از مذاهب فقهی آنان پیروی می‌کند. ابوحنیفه و مالک از تابعین آموختند؛ شافعی نزد مالک شاگردی کرد، و احمد نزد شافعی.
حافظان حدیث
کسانی که سخنان پیامبر ﷺ را گرد آوردند، سنجیدند و ثبت کردند: از سفیان ثوری و شعبه تا بخاری، مسلم و صاحبان سنن.